Ok mensen ik geef het toe: ik ben een trouwe fan van As the World Turns. Sterker nog, ik kijk de serie al sinds mijn twaalfde. Dat is dus al ruim 20 jaar.
Zo, dat is er uit maareh…. waarom kost het nou zo’n moeite om te zeggen dat je graag naar een soap kijkt? 
Ik heb Wikipedia er maar eens op nageslagen en jawel, de eerste de beste opmerking die ik lees is dat de doelgroep meestal bestaat uit huisvrouwen. Bovendien behandelt een soap meestal nogal oppervlakkige verhaallijnen.
Het zal wel zo zijn maar het zal me ook worst wezen.
Weet je dat ATWT al ruim 50 jaar draait en daarmee de op één na langstlopende soap is? Op dezelfde Wiki lees ik dat ATWT ‘populairder dan ooit is. De serie wordt elke middag door RTL4 uitgezonden en geniet gezonde kijkcijfers. ‘ Na wat verder zoeken, zie ik dat ATWT zelfs een eigen Wiki heeft compleet met personages, beschrijving van de verhaallijnen en verwijzing naar de fansites (die ik ook vaak lees om vast te weten wat er volgend jaar gaat gebeuren).
Natuurlijk heb ik ook wel eens naar een andere soap gekeken zoals bijvoorbeeld The Bold and the Beautiful maar daar vind ik dus werkelijk niets aan. Soms zit je wel een minuut tegen één en hetzelfde shot aan te kijken, meestal een close-up van een bepaalde gezichtsuitdrukking.
Wat is dan het geheim van ATWT?
Het zit ‘m denk ik toch in de verhaallijnen die soms absurd zijn (dode personages die weer opduiken) maar soms ook heel herkenbaar zijn. Er is door de scenarioschrijvers goed nagedacht over hoe mensen denken en handelen in bepaalde situaties. Dat dit vaak sterk uitvergroot terugkomt….tja, daar is het natuurlijk televisie voor. Daarnaast lopen er veel verhaallijnen door elkaar heen en worden verhaallijnen soms na jaren ineens weer opgepakt. Zo heb ik bijvoorbeeld al gelezen dat Rosanna Cabot begin volgend jaar uit haar coma ontwaakt. Ik kan me er nu al op verheugen!
Verder kun je ATWT ook baanbrekend noemen, al geldt dat niet voor onze begrippen. In de VS is heel veel commotie geweest rond de verhaallijn van Luke Snyder die homo bleek te zijn. Voor Amerikaanse begrippen natuurlijk heel gedurfd terwijl wij denken: “het zijn net echte mensen”.
Hoe dan ook, ik blijf voorlopig lekker kijken. Ik kan natuurlijk zeggen dat het na een dag hard werken fijn is om even je verstand op nul te zetten maar stiekem ben ik natuurlijk benieuwd wat Craig nu weer voor vuil spel gaat spelen en of Mike en Katie weer bij elkaar zullen komen. Simon Frasier en Henry Coleman zijn trouwens mijn favorieten.