Via een persbericht word ik geattendeerd op het bestaan van een coachingspraktijk speciaal voor vrouwen. Aan de eigenares van dit bureau wordt gevraagd of dat nu nodig is, een praktijk speciaal voor vrouwen.
“Jazeker, is het antwoord “want vrouwen hebben een andere beleving dan mannen en lopen zowel zakelijk als privé tegen andere knelpunten aan”.
Op zich kan ik me daar iets bij voorstellen. Niet alleen zijn er natuurlijk boekenkasten vol geschreven over de verschillen tussen mannen en vrouwen maar vrouwen hebben bijvoorbeeld ook veel meer moeite met de werk/privébalans dan mannen.
Is het dan nodig om je speciaal op vrouwen te richten vraag ik me af. Feit is wel dat ik mijn praktijk in eerste instantie begonnen ben zonder specifieke doelgroep. Overigens schijnt dat een fout te zijn die meerdere (kleine) startende ondernemers maken. Ze willen in feite ‘alles’ doen voor ‘iedereen’. Gaandeweg begon het mij ook wel op te vallen dat ik meer vrouwelijke klanten had dan mannelijke. Daarnaast begon ik ook deel te nemen aan het fenomeen Vrouwenwoensdag waarvoor ik een aantal ‘typisch vrouwelijke thema’s’ ondersteunde. Toch krijg ik in dit stadium ook weer meer mannen richting mijn praktijk.
Ik denk dat je als coach onbewust zelf bepaalt welk soort klanten je aantrekt. Met je eigen persoonlijkheid en je uitingen naar buiten toe (websites bijvoorbeeld) trek je denk ik een bepaald type klant aan. Of die persoon (man of vrouw) dan komt voor probleem X of probleem Y maakt dan denk ik niet meer zoveel uit.
Zo zullen mensen die mij kennen mij niet zo snel vragen om ‘hun spirituele ik te gaan ontdekken middels een begeleide visualisatie’ om maar eens een dwarsstraat te noemen. Mensen die me niet kennen en me via Google bijvoorbeeld ontdekken zullen als ze mijn sites gezien hebben ook weten dat daar niet echt mijn kracht ligt en dus ook niet naar me toekomen.
Hoe je het ook wendt of keert; ik begrijp het bestaan van een speciale praktijk voor vrouwen maar zelf vind ik het toch veel leuker om mannen én vrouwen te coachen.