Afgelopen zaterdag las ik in de bijlage Vrouw van De Telegraaf een aardig stukje over schoonmoederstress. Een lezeres vertelde over haar moeizame relatie met haar schoonmoeder. In mijn nabije omgeving hoor ik ook vaak verhalen die op dit verhaal lijken.
Hoe vreemd het ook is, de enige die meestal last heeft van de ‘schoonmoederaanvaringen’ is de schoondochter. Volgens psychotherapeut Jeffrey Wijnberg wordt veel schoonmoederstress veroorzaakt door mannen die het richting hun moeder onvoldoende opnemen voor hun vrouw. Niet dat de vrouw dat zelf niet kan maar zij zit altijd in de spagaat tussen haar man en zijn moeder. Volgens Wijnberg dient de man naar zijn moeder een duidelijk front te vormen met zijn vrouw. Hij hoort in deze relatie de grenzen te stellen en niet de moeder of de schoondochter.
Hoe zit dat bij jullie? Is dit verhaal herkenbaar of heb je juist een schoonmoeder uit duizenden?