Toegegeven: de kredietcrisis heeft vrij weinig (of zeg maar gerust niks) te maken met mijn huidige tak van sport. Niet meer in ieder geval. Vanuit mijn ‘vorige leven’ als bankier interesseer ik me wel mateloos voor de huidige ontwikkelingen.
Op dit moment ben ik op de site van Stand.nl de stelling van de dag aan het lezen. Deze luidt: “Het is terecht dat alle banken samen de gedupeerde spaarders schadeloos moeten stellen.”
De stelling vloeit voort uit de kritiek van (o.a.) de Rabobank die meent dat de ‘goede’ banken zo moeten opdraaien voor wanbeleid of slecht bankieren van de omgevallen banken.
Ik ben het oneens met de stelling. Ik kan me namelijk nog levendig voor de geest halen hoe vaak ik klanten aan mijn bureau bij de bank heb gehad die voor een procentje meer rente toch liever wilden overstappen naar een andere bank. En dan niet naar een van de andere grootbanken maar naar bijvoorbeeld Icesave of Yapi Kredi of andere exotische namen. Argumenten als betrouwbaarheid of Triple A statussen hielpen niet bij mensen die echt dollartekens in de ogen hadden in de verwachting dat ze wel EUR 100 rente per jaar meer zouden krijgen. “Ach, en tegen de tijd dat de banken failliet gaan dan vergaat de wereld”. Kortom, het was met dat soort klanten vaak vechten tegen de bierkaai en ze werden dan ook met een bezorgde blik mijnerzijds uitgezwaaid.
Nou is het natuurlijk heel makkelijk om nu achteraf te zeggen: “Zie je wel”, of “Eigen schuld” of meer van dat soort dooddoeners. Maar om nu te zeggen dat de banken die altijd solide zijn geweest en verantwoord geld aantrokken (lees: niet te veel rente vergoedden) op te laten draaien voor de schade vind ik wat ver gaan.
Nou hebben we in Nederland geen stelsel -zoals in veel andere landen- waarin de banken in goede tijden moeten storten in een fonds voor slechte tijden. Misschien zou dat een oplossing zijn? Of, zoals ik net bij Stand.nl hoorde, misschien moet er wel net zoiets komen als bij beleggingen: hoe meer rente je door een bank vergoed krijgt, hoe meer risico je zelf ook bereid moet zijn te lopen. Maar gelukkig heb ik ook de wijsheid niet in pacht. Ik werk immers niet voor niets niet meer bij de bank.