Ik heb mezelf een nieuwe titel gegeven en wel die van ‘coacholoog‘. Een coacholoog beweegt zich op het snijvlak van coaching en psychologie.
Waarom dit nieuwe woord?
Tegenwoordig roept iedereen die weleens een oud vrouwtje heeft helpen oversteken dat ie coach is. Coaching is hiermee verworden tot een enorm containerbegrip dat veel mensen niets zegt. Ik heb het zelf weleens ervaren als op feestjes de onvermijdelijk vraag gesteld werd: “Wat doe jij voor werk?”. Als ik dan zei dat ik als coach werkzaam ben, volgde in de regel een vage blik en een gemompeld ‘interessant’. Natuurlijk ligt daar voor mijzelf ook een taak weggelegd. Iemand die immers anderen helpt om effectiever te communiceren zou moeten weten hoe je de betekenis van je professie overbrengt zodat een ander ook echt weet wat je doet.
Verder schreef ik al eens eerder over de verschillende soorten hulpverleners zoals psychologen en coaches en de soms vage grenzen tussen die beroepen. Waar houdt de één op en begint de ander?
Volgens Wikipedia is psychologie “de wetenschap van het innerlijk leven (kennen, voelen en streven) en het gedrag van de mens.” Verder vind je in dezelfde wiki dat “Het doel van de psychologie is het verwerven van kennis omtrent het doen en laten van mensen, zowel in hun alledaagse omgeving als onder bijzondere omstandigheden.” Tot slot wil “de psychologie het gedrag van mensen beschrijven, begrijpen en van daaruit liefst ook kunnen voorspellen.” Vrij vertaald wil een psycholoog dus weten wat iemand beweegt en waarom hij zich gedraagt zoals hij zich gedraagt.
Een coach is meer gericht op het oplossen van (praktische) problemen waarbij het zelfsturend vermogen van de mens centraal staat. Een coach helpt dus mensen zichzelf te helpen. Immers, iedereen heeft veel meer mogelijkheden in zich dan waar hij of zij zich vaak bewust van is. Een coach helpt om dit bewustzijn te vinden en van daaruit te veranderen. Hij of zij helpt je dus om van ‘onbewust onbekwaam’ uiteindelijk ‘onbewust bekwaam’ te worden.
Praktisch gezien beweeg ik me op beide vlakken. Het is namelijk mijn persoonlijke overtuiging dat je gedrag gestuurd wordt door je overtuigingen, door de dingen die jij dus voor ‘waar’ aanneemt. Als je vervolgens een bepaald gedrag wilt veranderen omdat het bijvoorbeeld niet langer effectief is, is het raadzaam om te bekijken waar dat gedrag uit voortvloeit. Welke overtuigingen liggen aan dat gedrag ten grondslag? Wat beweegt je om je op die manier te gedragen? Pas als je dat weet kun je ook proberen om je overtuiging te veranderen en ander gedrag te gaan vertonen.
In mijn werkwijze kijk ik dus altijd even achteruit om te zien waar bepaald gedrag of bepaalde blokkades vandaan komen. Ik zeg hier expres dat ik ‘even’ achteruit kijk. Hier komt namelijk de coach weer om de hoek kijken die vindt dat achteruit kijken op zich prima is maar dat blijven hangen in het verleden ook een erg makkelijk beletsel is om niet vooruit te hoeven kijken. Als eenmaal bekend is wat iemand beweegt en waarom hij een bepaalde belemmerende overtuiging heeft, is het naar mijn bescheiden mening zaak om vooruit te kijken en met hele praktische stappen ander gedrag aan te leren of een andere overtuiging te ontwikkelen.
Zo, dat is dus de kern van mijn beroep. In feite maakt het ook niet zoveel uit hoe je het noemen wilt als het beestje maar een naam heeft. Mensen die mij kennen weten dat ik nogal eens van gebaande paden afwijk en graag met taal speel. Voortaan zal ik me dus op feestjes en partijen voorstellen als: “Hallo, ik ben Kristel en ik ben coacholoog.”