Op nu.nl lees ik vandaag dat mensen via het internet sneller vrienden worden dan ‘offline’. Nu ga ik me niet uitspreken over het aantal ‘vrienden’ dat je hebt op Twitter of Hyves en de kwaliteit van die vriendschappen, maar feit is wel dat mensen online sneller geneigd zijn meer persoonlijke informatie te onthullen. Volgens Marjolijn Antheunis die deze week promoveert op het onderwerp online vriendschappen, wordt dit verklaard door het gebrek aan non-verbale informatie op het internet. In een kroeg kunnen houding, gedrag of kleding iets zeggen over een persoon. Online ontbreekt deze belangrijke informatie en daardoor onthullen mensen online meer persoonlijke informatie. Dat werkt wederkerig waardoor er sneller een vertrouwensband ontstaat.
Ik heb ervaren dat het met online coaching precies zo werkt. Het ontbreken van non-verbale communicatie wat sommige tegenstanders van online coaching als argument noemen, werkt in mijn ervaring juist precies andersom. Juist doordat mensen weten dat ze niet geobserveerd worden op hun houding of gedrag, zijn ze sneller geneigd zich in woorden bloot te geven en kom je mede daardoor ook snel tot goede resultaten.
Annelies
Interessante gedachte Kristel. Bij mij roept het ook wel serieus de vraag op wat je in dit verband bedoelt met ‘resultaten’. Juist omdat het zo eenvoudig is non verbaal gedrag te ontwijken online, hoe weet je dan dat er daadwerkelijk iets verandert in iemands gedrag?
Kristel
Beste Annelies,
Hoe weet ik of er iets verandert in iemands gedrag, vraag je. De vraag is of het antwoord daarop voor mij in mijn functioneren als coach relevant is. Wat bedoel ik daarmee te zeggen?
Ik werk vanuit de overtuiging dat de cliënt in principe verantwoordelijk is voor zijn eigen ontwikkeling (en ik daar slechts een ondersteunende rol in vervul). Ik ga er vanuit dat als iemand zich bij mij meldt met een probleem, dat diegene daar dan ook serieus aan wil werken. In theorie kan het natuurlijk zo zijn dat een online cliënt mij mailt met de mededeling dat het heel goed met hem of haar gaat, terwijl het in werkelijkheid één brok ellende is. Wie wordt er dan voor de gek gehouden? In zekere zin ik als coach zeker wel en in een persoonlijk gesprek prik je er waarschijnlijk wel doorheen als het non-verbale gedrag niet congruent is met het verbale gedrag. Maar uiteindelijk houdt de cliënt zichzelf natuurlijk nog het allermeeste voor de gek. Wat heeft hij of zij er nou voor baat bij om positieve veranderingen te veinzen terwijl die er niet zijn?
Overigens heb ik het in face-to-face coaching best wel eens meegemaakt hoor dat een klant zei dat het goed ging terwijl dat niet uit het non-verbale bleek. Als je daar vervolgens op doorvraagt en de cliënt confronteert met wat je non-verbaal waarneemt en deze nog steeds volhoudt dat het goed gaat, dan mag je als coach best je twijfel benoemen maar je moet dan wel respect hebben voor iets dat er blijkbaar nog niet ‘uit kan’. Gras kun je immers ook niet harder laten groeien door eraan te trekken.
Moraal van het verhaal is dus dat ‘goede resultaten’ altijd een afspiegeling zijn van wat de cliënt zelf aangeeft. Voor mij hoeft iemand niet te veranderen, ik ga er vanuit dat de persoon dat zelf wil en er zelf het meeste baat bij heeft om daar zo goed mogelijk aan te werken en de zaken niet bewust anders voor te spiegelen dan ze zijn.