Ik wil even iets kwijt over het Songfestival. Voor degenen die zich afvragen wat dat in hemelsnaam met coaching te maken heeft: lees gerust verder.
Gisterenavond strandden ‘onze’ Toppers in de halve finale. Jammer, kan gebeuren, ze hebben er voor zover ik kan inschatten keihard voor gewerkt en het Songfestival is nu eenmaal een ondoorgrondelijk evenement.
Een paar weken geleden hoorde ik Gordon op tv zeggen dat hij zichzelf had zien winnen. Hij had gedroomd of gevisualiseerd (ach, dat is ongeveer hetzelfde) dat hij met de andere Toppers gewonnen had en dat het in Moskou en in Nederland een groot feest was.
Zo’n uitspraak valt in het calvinistische Nederland niet bij iedereen even goed. “Nou, nou, zie nou eerst maar eens die finale te halen” of “Die Gordon heeft het wel hoog in de bol zeg” waren uitspraken die ik zo links en rechts gehoord heb.
Maar wat mij betreft heeft Gordon groot gelijk. In zijn tak van sport en bovendien in heel veel andere takken van sport en in het bedrijfsleven, is het heel gezond om te mikken op het hoogst haalbare.
Ik heb de voormalige bondscoaches in respectievelijk hockey en volleybal, Marc Lammers en Joop Alberda hierover ook eens horen spreken. Zij vergelijken bijvoorbeeld een stelling van een sporter die zegt te hopen dat zijn team de eerste ronde van een groot toernooi overleeft met de uitspraak van een andere sporter die zichzelf al met de cup in de handen op het podium ziet staan. Welke sporter heeft de meeste kans om uiteindelijk het toernooi winnend af te sluiten denk je?
De Toppers hebben helaas wel een andere wijsheid van Marc Lammers bewaarheid zien worden: het proces heb je in eigen hand, het eindresultaat helaas niet.