Sollicitanten zijn ambassadeurs
- 18 januari 2012
En als ze het nog niet zijn, kunnen ze het gemakkelijk worden. Of niet. Afhankelijk van hoe je met ze omgaat.
Stel je het volgende voor:
je solliciteert bij een filiaal van een grote organisatie (ik ga niet aan naming and shaming doen, dat vind ik niet netjes). Je kent dat bedrijf heel goed en bent niet alleen volledig bekend met de missie en visie maar gelooft daar zelf ook in (de golden circle om maar eens in termen van Sinek te blijven is rond!). Bij dit specifieke filiaal heb je al eens eerder kort maar prettig gewerkt. Sterker nog: op dezelfde functie die nu vacant is, heb je 2 jaar geleden ook gesolliciteerd. Dat je aan die sollicitatie een wrange bijsmaak had overgehouden omdat de vacature uiteindelijk werd ingetrokken omdat ‘er toch geen budget voor was’, was je al bijna weer vergeten.
Achtergrond helder? Je bent dus behoorlijk gemotiveerd.
De contactpersoon voor deze functie ken je nog vanuit het verleden en in het informele circuit haal je de contacten op een plezierige manier weer even aan.
De ontvangst van je sollicitatie wordt netjes bevestigd en er worden duidelijke termijnen beloofd waarbinnen gereageerd wordt. So far nog steeds goed dus.
Alles wat je tot nu toe meemaakt, is in lijn met wat je verwachtingspatroon is bij dit bedrijf. Die ‘congruentie’ wordt echter met een koude douche tenietgedaan.
Na de sluitingsdatum van de vacature krijg je een mail die weliswaar in nette bewoordingen is opgesteld maar die zegt (en nu parafraseer ik): “We nodigen eerst andere mensen uit voor gesprekken maar als daar niks tussen zit, komen we bij jou terug”. Klaboem!
Dit bedrijf wil zelf nooit ‘second best’ zijn maar verwacht wel van sollicitanten dat ze met die rol genoegen nemen. Afgewezen worden is natuurlijk nooit leuk maar de manier waarop dit bedrijf dat doet staat zo vreselijk haaks op alles waar dit bedrijf in mijn optiek voor staat dat mijn (ik denk logische) reactie is: dan hoeft het voor mij niet meer.
Ongetwijfeld ben ik niet de enige die een dergelijke brief ontvangen heeft. Mijn familie en vrienden gaan een dezer dagen vast vragen “En, hoe is je sollicitatie bij bedrijf X afgelopen?” En zo zullen familie en vrienden van andere sollicitanten ongetwijfeld ook reageren.
Waarmee ik maar wil zeggen dat ook het afwijzen van sollicitanten afbreuk kan doen aan je zorgvuldige opgebouwde imago.
In hetzelfde informele circuit heeft overigens mijn contactpersoon nog wel geprobeerd de schade te beperken maar ik denk toch dat ik dit bedrijf in een zoektocht naar een nieuwe baan maar links laat liggen. Ironisch wel want ik denk dat ik dit soort miscommunicatie op een wat meer strategisch niveau in die functie juist zou kunnen verbeteren.